Πέμπτη, 20 Μαρτίου 2008

About Life….

Πόσες φορές μας έχει τύχει να περάσουμε μια «δύσκολη» μέρα; Να βρισκόμαστε σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής μας; Να είναι «επίπονη» η καθημερινότητα μας; Να μας απασχολούν μικρά ή μεγάλα προβλήματα; Σίγουρα όλοι μας θα έχουμε βρεθεί αντιμέτωποι με ανάλογες περιστάσεις στο παρελθόν, και δυστυχώς θα ξαναβρεθούμε στο μέλλον…. Πως πρέπει να αντιμετωπίζουμε τις εν λόγω καταστάσεις; Τι στάση πρέπει να τηρούμε απέναντι στη ζωή; Τα μάτια μας είναι αυτά που βλέπουν τη ζωή, σαν κόλαση ή παράδεισο. Η ζωή όπως κάθε νόμισμα έχει 2 όψεις… Θετική και αρνητική… Μπορούμε, και πρέπει να επιλέξουμε τη θετική πλευρά…. Να επιλέγουμε να βλέπουμε το ποτήρι πάντα μισογεμάτο…. Η ζωή είναι η προσπάθεια νίκης ή αδράνεια ήττας… Εμείς αποφασίζουμε αν θέλουμε να είμαστε με τους νικητές ή με τους χαμένους….Πόσο εύκολο είναι όμως αυτό; Και όμως είναι… Η ζωή αποτελείται από ένα σύνολο επιλογών:

Εμείς αποφασίζουμε πως θα αντιδράσουμε σε όλες τις καταστάσεις,

Εμείς αποφασίζουμε πως οι άλλοι άνθρωποι θα επηρεάζουν τη διάθεσή μας,

Εμείς αποφασίζουμε αν θα είμαστε σε καλή η κακή διάθεση, και τέλος

Εμείς αποφασίζουμε πως θέλουμε να ζήσουμε τη ζωή μας… Αν θα την αγαπήσουμε ή αν θα την μισούμε….

Επιλέγουμε την θετική πλευρά της ζωής…..

Κάθε μέρα, ώρα, λεπτό και δευτερόλεπτο της ζωής μας πρέπει να είναι ξεχωριστό…. Ο χρόνος χαρακτηρίζεται από «κόστος ευκαιρίας»... Κάθε λεπτό που «σπαταλάμε» όταν είμαστε προβληματισμένοι, στενοχωρημένοι ή και τσαντισμένοι, είναι ένα λεπτό ευτυχίας που «χάνουμε» και δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ…

Δυστυχώς πολλές φορές ζούμε τη ζωή μας «τρέχοντας» πίσω από το χρόνο… Βλέπουμε το μέλλον και ξεχνάμε να ζήσουμε το σήμερα, που είναι και ο μοναδικός πραγματικός χρόνος… Όταν τρέχουμε παλαβωμένα για να πάμε κάπου χάνουμε τη μισή χαρά της διαδρομής.. Είναι σαν να πετάμε ένα δώρο που ποτέ δεν ανοίξαμε... Η ζωή δεν είναι αγώνας ταχύτητας..Ο χρόνος μπορεί να είναι ίδιος για όλο τον κόσμο, αφού όλοι έχουμε 24 ώρες για κάθε μέρα, αλλά η σημαντική διαφορά έγκειται στο πως τον «περνάει» ο καθένας μας… Πρέπει να εκμεταλλευόμαστε την κάθε στιγμή… Αν ξοδεύουμε το χρόνο και τη δύναμη μας για μικρά και ασήμαντα πράγματα, δεν θα βρούμε ποτέ χρόνο για τα πιο σημαντικά…

Οι ευτυχέστεροι των ανθρώπων δεν έχουν κατ’ ανάγκη τα πάντα και τα καλύτερα. Απλά κάνουν ότι καλύτερο βρεθεί μπροστά τους….

Η ζωή πρέπει να είναι ένα σύνολο εμπειριών που μας γεμίζουν, και όχι μια απλή επιβίωση…. Πρέπει να προσπαθούμε και να ονειρευόμαστε… Κι αν τα όνειρα μας δεν βγουν αληθινά, θα είμαστε ευτυχείς που ονειρευτήκαμε….

Σίγουρα όλοι μας θα έχουμε ακούσει η διαβάσει το εξής: «Όταν γεννήθηκες, έκλαιγες και όλοι γύρω σου χαμογελούσαν. Ζήσε τη ζωή σου έτσι ώστε όταν πεθαίνεις, να είσαι ο μόνος που θα χαμογελάς ενώ όλοι γύρω σου θα κλαίνε..». Αν κάτι θα πρέπει να μας στενοχωρεί, δεν είναι το ότι η ζωή μας κάποια στιγμή θα τελειώσει, αλλά το ότι δεν πρόκειται να ξαναρχίσει…

Η ζωή είναι μικρή και δεν πρέπει να την αφήσουμε να πάει χαμένη..Σε ένα mail που έλαβα πρόσφατα και έδινε συμβουλές για το πώς πρέπει να ζει κάποιος τη ζωή του, ανέφερε τα εξής:

«Καταπάτησε τους κανόνες,

Συγχώρεσε γρήγορα, Φίλα αργά,

Αγάπησε αληθινά, Γέλα ανεξέλεγκτα,

Και ποτέ μην διώχνεις ότι σε κάνει να γελάς!!!!»

Η πιο χαμένη μέρα είναι εκείνη που δεν γελάσαμε…(Σοφοκλής)

Τέλος, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η καλύτερη αντίδραση όταν η ζωή μας δίνει λεμόνια, είναι να ζητάμε τεκίλα και αλάτι και να καλούμε φίλους να έρθουν…..

Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2008

Control is an Illusion…

Πόσο εύκολο είναι να έχεις τον πλήρη έλεγχο; Πόσο εύκολα μπορούμε να επιβληθούμε στους εαυτούς μας; Μπορούμε να επιτύχουμε πλήρη έλεγχο σε όλες τις πτυχές της καθημερινότητάς μας;

Αφορμή για το σημερινό κείμενο είναι η φράση που μου είπε ο κολλητός μου..

« Control is an illusion..»

Όντως είναι έτσι; Όντως ο πλήρης έλεγχος είναι μια αυταπάτη; Μια ψευδαίσθηση;

Αν δεχτούμε ότι η συμπεριφορά μας είναι το αποτέλεσμα που προκύπτει από το συνδυασμό της λογικής και των συναισθημάτων μας, τότε πόσο εύκολο είναι να διατηρήσουμε τον πλήρη έλεγχό της; Μάλλον δύσκολο…. Αν όχι αδύνατο…

Πόσες φορές έχουμε παραβλέψει αυτά που μας «υπαγορεύει» η λογική μας, και κινούμαστε με μοναδικό γνώμονα το συναίσθημα; Να ξέρεις ότι αυτό που κάνεις είναι αντίθετο με την λογική, αλλά εσύ να επηρεάζεσαι από το συναίσθημα…. Να κάνεις κάτι και την ίδια στιγμή να το μετανιώνεις…

Πόσο εύκολο είναι να περιορίσουμε τα συναισθήματά μας; Να τα τοποθετήσουμε μέσα σε ένα πλαίσιο από «πρέπει»; Και αν αυτά τα πρέπει μας κάνουν δυστυχισμένους; Μας καταπιέζουν; Μας δημιουργούν άσχημα συναισθήματα; Μας στερούν πρόσωπα & πράγματα που μας αρέσουν;

Θεωρώ ότι οι άντρες είμαστε επιρρεπείς στην διατήρηση του ελέγχου…. Σίγουρα κάποιος από εμάς θα έχει παρασυρθεί τουλάχιστον μια φορά σε θέματα που υποτίθεται ότι μπορούσε να ελέγξει…. Ίσως γιατί ενεργούμε περισσότερο με βάση το συναίσθημα….

Το κακό με τους άνδρες είναι ότι πιστεύουμε ότι μπορούμε να διατηρήσουμε τον έλεγχο στα πάντα… Ότι τίποτα δεν θα ξεφύγει εκτός ορίων και ότι θα μπορέσουμε να αλλάξουμε την συμπεριφορά και τα συναισθήματα μας, αμέσως μόλις το αποφασίσουμε… Ότι σαν άντρες έχουμε τη δύναμη να το περιορίσουμε και να το αναστρέψουμε…(οτιδήποτε και αν είναι αυτό….)

Χαρακτηριστικά μου έρχεται στο μυαλό μια φράση από μια διαφήμιση ουίσκι : «Man is the power of his character»….. Ισχύει όμως αυτό; Η δύναμη του χαρακτήρα μας μπορεί να διατηρήσει τον απόλυτο έλεγχο; Μήπως τελικά control is an illusion???